‹ Geri

Kırılmak sadece üzülmek değildir.  
Sadece bir söz duymak değildir.  
Sadece bir tartışma yaşamak hiç değildir.

Kırılmak…  
insanın en hassas yerinden incinmesidir.

Görülmek isterken görülmemektir.  
Anlaşılmak isterken yanlış anlaşılmaktır.  
Sevilmek isterken şartlara bağlanmaktır.  
Değer verilmek isterken yok sayılmaktır.

Kırılmak çoğu zaman bir cümlenin içinde değil,  
o cümlenin arkasındaki niyette saklıdır.

Bazen biri sana “seni seviyorum” der.  
Ama o sevgi seni özgürleştirmez.  
Seni büyütmez.  
Seni olduğun halinle kabul etmez.

Tam tersine…

Seni suçlu hissettirir.  
Seni açıklama yapmaya zorlar.  
Seni kendinden şüphe ettirir.  
Seni sürekli düzeltmen gereken biri gibi hissettirir.

İşte burada sevgi değil, kontrol vardır.  
İşte burada bağ değil, bağımlılık vardır.  
İşte burada yakınlık değil, manipülasyon vardır.

Manipülasyon çoğu zaman açık bir baskı değildir.  
Sessiz bir yönlendirmedir.

“Ben senin iyiliğin için söylüyorum.”  
“Ben seni düşündüğüm için böyle davranıyorum.”  
“Ben olmasam ne yapardın?”  
“Ben sana bu kadar emek verdim.”

Bu cümleler sevgi gibi görünür.  
Ama altında çoğu zaman görünmeyen bir beklenti vardır:

Benim istediğim gibi ol.

İnsan en çok sevildiğini düşündüğü yerde kırılır.  
Çünkü kalbini orada savunmasız bırakır.

Gerçek sevgi ise değiştirmeye çalışmaz.  
Gerçek sevgi yönetmez.  
Gerçek sevgi suçlu hissettirmez.  
Gerçek sevgi kendin olmanı engellemez.

Gerçek sevgi yanında kendin olabildiğin yerdir.

Kırıldığını fark etmek zayıflık değildir.  
Aksine bir uyanıştır.

Bu, kalbinin sana söylediği bir gerçektir:

“Burada sevgi var gibi görünüyor ama ruhum rahat değil.”

Ve bazen iyileşmek,  
karşındakini değiştirmekle değil  
kendini korumayı öğrenmekle başlar.

Çünkü sevgi büyütür.  
Manipülasyon küçültür.

Ve kalbin hangisinin hangisi olduğunu  
çoktan biliyordur.